Marja-Harry-Nils-Hilmar-Finn Einar's Blog

Marja-Harry-Nils-Hilmar-Finn Einar's Blog

Trondheim - Amsterdam

BelevenissenPosted by Marja Thu, October 11, 2012 10:18:39

Ja zo kunnen dingen ook gaan.

Erachter komen dat je klaar bent met je kinderen, bijvoorbeeld. En dat met bijna droge ogen vertellen aan je medepassagier, terwijl je onhandig blauwe inkt van je vingers probeert te poetsen. Hardnekkig spul, die viltpennen.

Zou ik het verhaal willen weten van deze man? Hij strekte zich woordloos over mij heen om een flesje rode wijn aan te wijzen in de aluminium kist op wielen van de stewardess. Zij was ook in blauw, trouwens, het matchte wel. Maar kan iemand die karretjes misschien een keertje restylen, van een dosis Dutch design voorzien, misschien? Waar de steenkolen Holland Herald de mond zo opgeblazen vol van heeft?

Ondertussen leende ik hem mijn make-up spiegeltje, de blauwe vlekken zaten ook op zijn wangen en rond zijn mond, wees ik hem aan. Knap eigenlijk hoe hij dat voor elkaar had gekregen met die pen- lang geleden dat het mij zo faliekant lukte… Had zelf gezien dat hij hem opborg in zijn zak, eerder. Mijn pen wilde hij niet aannemen. Het was een goede pen, zei hij, duidend op de gevlekte huls waar hij met dikke, oude vingers de stift weer in frummelde.

Zijn Engels viel enorm mee, hij was op weg naar Warszawa. Gaat zijn ramen vervangen, allemaal. Prima pvc, modern en geluiddempend. Zijn huis is veertig jaar oud, moet je weten, en alles stort in. Tijd voor vernieuwing. Hij huurt ook uit aan studenten, het geeft hem genoeg om de rekeningen te kunnen betalen. En hij woont met een vrouw die zes jaar ouder is dan hij. Ze zijn niet getrouwd. En dan die kinderen. Dankbaar is hij. Voor de les die ze hem geleerd hebben. Het is beter dat hij voor zichzelf zorgt. En dat hij alles wat hij heeft opmaakt vóór de kinderen eraan kunnen komen. Nu is het nog oké dat zijn vrouw ouder is, maar later?

In één-negen-zeven-zeven was hij voor het eerst in Noorwegen. Ik krijg niet uit hem wat hij doet. Niets om trots op te zijn, zegt hij. Maar nu gaat hij pensioneren, dan. En wat ik zo onafhankelijk doe, vraagt hij. Tsja. Me verheugen op het weerzien met man en kinderen. Zo kan het ook gaan. Ligt teleurstelling voor iedereen op de loer? Laat ik beginnen met geen dankbaarheid te verwachten. En Seneca te gaan lezen. Als ik me Alain de Bottons de korte versie goed herinner biedt dat “A consolation for frustration” of zoiets. Over hoe verwachtingen je teleurstellingen vooruit snellen.

De blauwe vingers zijn weggepoetst, de reis bijna voltooid. Mijn buurman bedankt me onhandig voor het gesprek. Ik geef hem een hand - de blauwe vlekken kleven slechts aan de eigenaar.


Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.